ای که دستت میرسدکاری بکن         بیش ازآن کزتونیایدهیچ کار

شایداکثرماازدوران کودکی خاطراتی مشترک داشته باشیم.دوران ما البته بازمان حال متفاوت بود.نوع زندگی ومفاهیم رفتاری وحتی آموزش باحالامتفاوت بود.ازتشریفات وتجملات امروزی خبری نبودومهمانیها به سادگی برگزارمیشد.لباسهاوکتابهای فرزندبزرگتررافرزندان کوچکترمی  بوشیدن.مادرهاباتمام محدودیتهای موجودبهترین کدبانوگری را اراِیه می دادند.خلاصه مهربانیهازیادبود.هرلحظه اززمان گویی کش آمده ومنبسط شده ومادر آن ماجراهای مختلفی راسیرمیکردیم.هرروزازمنظرماروزی نو بود.قهرمانان ماازدرون داستانهای سادهی فولکلور وبومی یامذهبی که همیشه مبارزه شجاعانه ی نیروهای خیرالهی را بانیروهای شرشیطانی برای زدودن جاه طلبی هاوبدی هاترسیم میکردظاهرمیگشتند.باوجود آنهمه سادگی هاعشق وصمیمیت بود.عشقی که انگیخته ی خلوص بودودرمیان تمام اجتماع موج میزد.ره آورداین موج جامعه ای احترام گراومحبت گرابود.ولی کم کم نظام هنجارهای جامعه ی ماکه منبعث شده ازارزشهای سنتی بوددرجامعه مدرن رنگ باخت وجامعه ی درحال گذارمابانوگرایی وقطع تاریخ گذشته ی خودبرای رسیدن به آی تی وهای تک ودیگرتراوشات مادی موج سوم بازخوردهایی همانندتعارضات-ناسازگاری وعدم تثبیت ارزشهای وارداتی رابه ما تحمیل کرد.شایدرسالت مادر این جامعه انتزاعی حفظ فرهنگ غنی واصیل گذشته مان است.می توان ازعلم غرب بهره بردولی فرهنگش راکه به دنبال علمی بی هدف وعاری ازمعنویت است تا آن را به عنصری قدرت سازتبدیل کندنبذیرفت.باامیدبه خداوندیکتاوتاسی ازنکات برگزیده یجامعه اصیل مان زیرساخت های فرهنگی مناسبی رافراهم اوریم تاآیندهای روشن ومملواز آگاهی –صداقت توام باعشق وصمیمیت رابه ارمغان اوریم.